Waycest - Let me love you.

Nie.
Po prostu nie. One shot, który jest taki krótki, że aż szkoda gadać. Moja pierwsza w życiu TA SCENA. Nie mówię tego, by usprawiedliwić moje pseudo zdolności literackie. Hehehe, jestem żałosna - ale to już swoją drogą. Dedykuję tego gniota Emce (masz, zaznaczę Cię na różowo <3), bo ciągle spamowała prośbami o Waycesta i nie umiała się go doczekać. Specjalnie dla Ciebie umieściłam tam śpiewający czajnik.
Eeeeeeeee, zadedykowałabym shota komuś jeszcze, ale nieładnie rzucać takim gównem :c

Let me love you. 

Drobny, blady okularnik siedział na huśtawce. Bujał się powoli, majtając nogami w powietrzu. Przypatrywał się swoim z lekka wykrzywionym kolanom, które uwydatniały się w obcisłych spodniach. Uśmiechnął się cynicznie na ten widok, wiedząc, że nigdy nie będzie idealny. Nigdy nie dorówna swojemu bratu. Nigdy nie będzie taki, jak starszy Way. Nigdy, po prostu nigdy. Powiał chłodny, jesienny wiatr i łańcuchy zaskrzypiały, wydając straszliwy odgłos. Blondyn zadygotał z zimna. Naciągnął rękawy swetra na nadgarstki, okrył się ramionami i zeskoczył na ziemię. Spojrzał w górę. Na szarym sklepieniu snuły się ciężkie chmury, zwiastując ulewę. Chłopakowi spodobał się ten widok, ale ruszył powoli do domu. Z chęcią zostałby i potańczył w deszczu, ale znając życie, przeziębiłby się, a wtedy Gerard znowu narzekałby na to, że musi się nim zajmować. Nie chciał wzbudzać w nim litości ani ściągać go z Newark, w końcu miał tam pracę i pewnie układał sobie życie, a Mikey nie miał zamiaru niszczyć jego planów. Trudno.

Po pięciu minutach marszu dotarł na podwórze. Stanął przed domem, wyciągając klucze z kieszeni. Zaczęło kropić, a on coraz bardziej niecierpliwił się, by wejść do środka. W końcu trafił na właściwy klucz i po chwili wszedł do mieszkania. Zrzucił trampki, kurtka trafiła na podłogę, a on sam udał się do kuchni. Wyciągnął największy kubek, który miał, wsypał do niego dwie łyżeczki kawy i wstawił wodę, która zaczęła bulgotać w czajniku. Opadł na  krzesło.

To już tyle lat. Tyle pieprzonych lat czarnowłosy z nim nie rozmawia. Nienawidzi go, a on dobrze o tym wie. To przez niego. To on jest wszystkiemu winien. Spotykają się z obowiązku. Na rodzinnych spotkaniach, zjazdach… I nie udają, że wszystko jest dobrze. Bo nie jest. Od kiedy tylko pamiętał, to… Gerard nigdy nie miał z nim dobrego kontaktu. Starszy za nim nie przepadał. Wykorzystywał każdą okazję, aby go upokorzyć. Często dogryzał mu na każdym kroku. Wiele razy Mikey prosił go, by dał mu spokój, lecz to nie skutkowało. Dokuczał mu wtedy jeszcze intensywniej. Nie wspominając już o wielu bójkach, które nie kończyły się najlepiej dla brązowookiego. Cóż, nie miał okazji, by pytać się, dlaczego to robi. Chciał z nim porozmawiać, ale kończyło się to wyrzucaniem go z pokoju i kolejnymi siniakami, więc młodszy siedział sam, nie odzywając się do niego. I tak w kółko.

Imbryk zaczął śpiewać swoją specyficzną pieśń, która wyrwała go z zamyśleń. Zerwał się, wyłączył gaz i napełnił naczynie przeźroczystą cieczą. Przyjemny aromat wypełnił całe pomieszczenie, czule pieszcząc jego nozdrza. Udał się do sypialni, sięgając po książkę. Przewertował ją szybko, otwierając na 115 stronie i zabrał się do czytania. Słowa, które zostały napisane odcisnęły się w jego podświadomości, że oczyma wyobraźni widział wszystko tak, jakby znajdował się na miejscu bohatera. Zatracił się w lekturze, wodząc wzrokiem za każdą linijką. Historia może nie należała do najprzyjemniejszych i łatwych, ale była okropnie wciągająca.

Nagle odezwał się telefon. Michael postanowił go zignorować i dalej „pożerał” dzieło. Myślał, że dzwonek odezwie się dwa, może maksymalnie trzy razy i ktoś da spokój, ale się mylił. Ciągły sygnał rażąco wwiercał się w ciszę, która panowała w pokoju. Postanowił przerwać i sięgnął szybko po kawę, by upić łyk. W jednej ręce dzierżył komórkę, nacisnął guzik i usłyszał zdenerwowany, kobiecy głos. Wstał, niedowierzając jej słowom. Zaczęło kręcić mu się w głowie, pobladł, a dłonie zaczęły nerwowo drżeć. Upuścił kubek, a on rozbił się, kalecząc jego stopy. Osunął się na podłogę, zanosząc się gorzkim płaczem.

~~

Ponure, listopadowe popołudnie. Tłum ludzi odzianych w czerń stoi nad trumną, w której złożone są zwłoki Donny. Mikey nie potrafi powstrzymać potoku łez, które spływają po jego policzkach. Kurczowo zaciska dłonie. Bieleją, a na powierzchni odznaczają się niebieskie żyły, tak, jakby były rzekami na mapie. Jasne włosy opadają na jego zmęczoną twarz, niegdyś radosną. Przekrwione białka zdradzają nieprzespane noce, a drżenie całego ciała sprawia, że wygląda jeszcze żałośniej. Gerardowi robi się przykro, ale beznamiętnie stoi na uboczu. Przygląda sztucznemu zachowaniu rodziny, zaśmiewając się pod nosem. Nie może odmówić sobie tej przyjemności, nawet na pogrzebie matki. Obserwuje bacznie chłopaka, chcąc podejść do niego, złapać i nie wypuścić z ramion. Tkwi w bezruchu, nic nie czyniąc. Zrobiłby z siebie tylko pośmiewisko. Uczucia są dla frajerów, a on nim nie jest.

Do zasmuconej gawiedzi podchodzi ksiądz. Prosi, by wszyscy zajęli miejsca. Ciemnowłosy poprawia krawat i spoczywa na ostatnim miejscu. Blondyn odwraca się i gdy tylko zauważa braciszka, ma ochotę do niego podbiec i rzucić się na szyję. Ciepłe ręce ciotki spoczywają na jego barkach, przytrzymując go. Szybko porzuca te myśli, wyciągając chusteczkę i ociera oczy. Starszy przenosi wzrok na kwiat spoczywający na kolanach.

Kapłan wygłasza szorstkie przemówienie o pani Way. Standardowa formuła, nie płaczcie i nie smućcie się, bo chociaż mogła jeszcze pożyć, to w niebie będzie o wiele lepiej. Pieprzony hipokryta. Milczenie wypełniające całą kaplicę przerywa cichy szloch okularnika. Po chwili mężczyzna kończy kazanie, schodzi z podestu i wielkie wrota otwierają się, a do budynku wkraczają osobnicy w mundurach. Zatrzaskują wieko trumny i biorą ją na ręce, po czym odchodzą spokojnie. Żałobnicy udali się za nimi, a Gerard postanowił to przeczekać. Po chwili podszedł do niego proboszcz ze strapioną miną.

- Hm. Postanowiłeś przyjechać, tak? Wolałeś nie pokazywać się jej za życia, bo doskonale wiedziałeś, że nie toleruje tego typu… zboczeń – zaakcentował wściekle ostatni wyraz. Gerry nie odzywał się, zaciskając wargi. Miał ochotę wszystko mu wygarnąć, lecz zamiast tego wstał gwałtownie, odsunął go na bok i wybiegł. To było ponad jego siły.

Orszak dotarł na wyznaczone miejsce. Orkiestra zaczęła grać, a trumna powoli opadała na dno. Mikes podszedł do grobu, rzucając grudkę ziemi. Przymknął oczy i zaczął się kołysać, próbując się nie mazać. Nagle ktoś przeszedł obok niego z impetem, wystawiając nad mogiłą rękę. Otworzył powoli garść, z której wypadła krwistoczerwona róża.

- Miłość jest czerwoną różą na drzwiach od twojej trumny* - szepcze. Wycofuje się i rusza dostojnym, eleganckim krokiem.

~~

Nie wiedział, co skłoniło go do odwiedzenia Mikey’ego. Był zimnym skurwysynem i nie przejmował się takimi ciotami, ale coś nakazało mu go odwiedzić. Wzruszył ramionami, odchylając się na krześle. Złapał małą paczuszkę, obrócił ją kilka razy i przeczytał napis: PALENIE ZABIJA ORAZ ZMNIEJSZA TWOJE LIBIDO. Co jak co, ale Gerard nigdy nie mógł narzekać na swoje libido. Było bardzo… w porządku. Aż za bardzo. Gdy tylko o tym pomyślał, mimowolnie uniósł kąciki ust do góry. Zaczął stukać palcami o blat stołu, rozglądając się po pomieszczeniu. Było gustownie urządzone. Młody miał dobre wyczucie smaku. Po bracie, oczywiście.

- Słuchaj… nie przyszedłem tu, by siedzieć sam. Przyjdziesz w końcu, czy nie?! – warknął, niemalże krzycząc. Blondyn posłuchał go i po chwili zjawił się, nie patrząc na niego. Skubał nieśmiało róg swojej koszulki, a na jego twarzyczce wykwitły rumieńce. Nigdy nie potrafił patrzeć mu prosto w oczy, a tym bardziej, gdy byli sami…

- Coś ty taki… wstydliwy? Nawet się nie odezwiesz. – wyciągnął papierosa i zapalił go. Nie umiał wydusić z niego słowa, co irytowało jeszcze bardziej. Pociągnął go za przegub tak, że wylądował na jego kolanach. Brązowooki przełknął głośno ślinę, bojąc się tego ruchu. Gee parsknął śmiechem i zaciągnął się, wydmuchując dym na chłopaka.

- C-co ty wyprawiasz! Wiesz, że nie znoszę dymu tytoniowego! – jęknął, marszcząc nos. Starszemu spodobało się to jeszcze bardziej, więc zionął mu parę razy w twarz, chichocząc jak małe dziecko.

- Ty w ogóle coś znosisz, hę? – zapytał go, wyraźnie rozbawiony.

- Ciebie znoszę.

Mikey wiedział, że takiej odpowiedzi Gerard się nie spodziewał.

~~

Zachwiał się niebezpiecznie, po czym upadł na podłogę, tłukąc boleśnie plecy. Rozwścieczony brat wymierzył mu tak silny policzek, że stracił równowagę. Cholera, głupi Way! Próbował wstać, lecz został szybko przygwożdżony do podłoża ciałem właściciela orzechowych tęczówek. Złapał nadgarstki jedną ręką i związał je mocno prowizorycznym sznurkiem. Założył je za głowę, a sam zajął się ustami Michaela. Wpił się w nie, przygryzając jego wargę aż do krwi. Metaliczny posmak wzmógł jego doznania i nagle poczuł większą ochotę na swojego młodszego braciszka. Zaczął brutalnie pieścić jego podniebienie, splatając w dzikim tańcu ich języki. Nie pozwolił mu na chwilę wytchnienia, na oddech czy dotyk. Zero uczuć – tak sobie obiecał. Później powstają niepotrzebne komplikacje, a on nie potrzebuje dodatkowych problemów.

Usiadł na jego biodrach i złapał go za włosy, zmuszając do siedzącej pozycji. Sam po chwili wstał i udając, że ignoruje jego obecność wbił wzrok w sufit. Czekał tylko na odpowiedni moment. Mikey próbował wstać na chwiejących się nogach, ale zawiązane ręce tylko mu to uniemożliwiały. Po pewnej chwili udało mu się tego dokonać i był dumny z siebie jak paw, ale to tylko zmotywowało Gerarda do działania. Chwycił go w talii i pociągnął za sobą, prowadząc go do pokoju. Gdy dotarli na miejsce, pchnął go drewniany stolik, który zatrzeszczał niebezpiecznie. Chłopak pisnął z bólu, lecz szybko zamilkł, gdyż dostał prezent w postaci uderzenia z otwartej dłoni. Zrozumiał, że nie może dawać żadnych oznak cierpienia.

Czarnowłosy zagryzł się na jego szyi, robiąc malinkę. Czerwone ślady pojawiły się jeszcze w kilku miejscach, aby po chwili ustąpić ostrym pazurom, przejeżdżającym w górę i w dół. Drapał go intensywnie, aż do pojawienia się czerwonych kropelek. Zlizał je niedbale, zrzucając z niego koszulkę. Blondyn próbował zakryć swoją klatkę piersiową, ale wyszło beznadziejnie. Gerard obruszył się i przygniótł go jeszcze bardziej tak, że zabrakło mu tchu. Zniżył swoje usta na jego obojczyki, gryząc je boleśnie. Na licu młodszego malował się grymas.

- Wiesz, lubię dominować. Podnieca mnie twoja uległość – wychrypiał gardłowym głosem Gerard, zaciskając dłoń na klamrze paska – Zresztą, zawsze mnie podniecałeś, braciszku...

Mikey zgodził się z nim w głębi ducha. Gee zawsze działał na niego… niepokojąco. Nagle poczuł, jak majstruje przy jego rozporku i próbuje rozpiąć spodnie. Wypchnął mimowolnie biodra w górę, pomagając mu. W jednej chwili pozbył się dolnej części garderoby i okularnik został w samej bieliźnie, która odkrywała jego najpilniej strzeżony sekret. Way w mgnieniu oka dostrzegł jego bacznie stojącego przyjaciela i ręka niedbale osunęła mu się na okolice krocza, wydobywając z płuc chłopaka przeciągły jęk. Szybko zagryzł policzki, by więcej to się nie powtórzyło, ale jego brat wcale nie ułatwiał mu zadania. Zaczął masować podbrzusze, wbijając w nie paznokcie, które pozostawiały krwawe ślady. Ręka od czasu do czasu, niby od niechcenia wędrowała po kroczu Mikey’ego, doprowadzając go do szaleństwa. Wiedział jednak, że będzie musiał długo poczekać na spełnienie.

Czarnowłosy ssał jego sutki, niespodziewanie je gryząc. Bawił się nimi, trącając je swoim zwinnym językiem i masował je, potęgując jego doznania. Na krótko jednak było mu przyjemnie, gdyż znowu zostawiał różowe blizny na całym ciele. Wbijał palce w żebra i obojczyki, zostawiając po sobie fioletowe siniaki. Wyglądał jak dziecko z patologicznej rodziny, ale Gerardowi właśnie na tym zależało. O ironio, czyż ta sytuacja, w której właśnie się znajdowali, nie była patologiczna? Zachichotał przerażająco, przymykając oczy.

Jego dłonie niebezpiecznie zbliżały się do gumki bokserek, które jakby same prosiły się o ściągnięcie. Jednak on sam pozostawał ubrany, co bardzo go niepokoiło. Przycisnął się do niego, a Mikey wyczuwając pulsującą twardość brata, westchnął. Starszy klepnął go mocno w pośladek i zsunął z niego bieliznę, a jego oczom ukazał się nieziemski widok.

Boże, ile on na to czekał! We wszystkich fantazjach miewał właśnie takie wyobrażenie. Wiele razy podglądał go pod prysznicem, w pokoju lub nawet wtedy, gdy Mikey robił sobie dobrze. Oczywiście, brat nie miał o tym zielonego pojęcia. I zapewne nigdy się o tym nie dowie. Serce zabiło mu o wiele szybciej, oddech przyśpieszył, a fala gorąca oblała go od stóp do głów. Zaczął powoli się rozbierać, przypatrując się reakcji. Gdy pozbył się wszystkich rzeczy, oblizał seksownie wargi i zaczął mruczeć mu wprost do ucha, przyprawiając go o przyjemne dreszcze. Przerzucił go na plecy, podążając językiem wzdłuż linii kręgosłupa. Zaznaczał małe, czerwone punkciki na jego skórze, coraz mocniej ją przygryzając. Jednym zwinnym ruchem rozchylił jego uda i wszedł w niego brutalnie, bez przygotowania. Mikes krzyknął wniebogłosy, a z kącików jego oczu wypłynęły łzy. Starszy nie robił sobie nic z tego i pchał dalej, zanurzając się w nim aż po same jądra. Rozpacz młodszego, przemieszana z bólem, upokorzeniem i wstydem po chwili ustąpiła rozkoszy i jękom wypełniającym cały dom. Ręce mimowolnie zacisnął na silnych ramionach brata, wypychając biodra do góry. Ciepłe, delikatne ciałko dostosowało się do ruchów Gerarda, tworząc jedność. Czarnowłosy poruszał się coraz szybciej, przysłuchując się z zadowoleniem zduszonym okrzykom Mikey’ego. Wychwycił przyśpieszony oddech i takt bijącego jak oszalałe serca blondyna, co jeszcze bardziej go podnieciło. Usłyszał głośne westchnięcie wydobywające się z ust brązowookiego, kiedy ciepły płyn rozlał się w jego wnętrzu. Wysunął się z niego powoli, głaszcząc jego plecy. Po rozwartych udach sączyło się nasienie, a zamglone spojrzenie pasywnego kochanka doprowadziło go do ekstazy. Zarzucił nogę na jego udo, splatając dłonie w mocnym uścisku.

~~

Opierał się o dębowy blat, znów ćmiąc kolejnego papierosa. Wbił wzrok w nagiego Mikey’ego, okrytego pogniecionym prześcieradłem. Księżycowe światło padało na delikatną, niemalże dziewczęcą twarz. Zasłona pięknych, długich rzęs okalała jego lico, dodając mu niewinności. Porozrzucane w nieładzie kosmyki układały się w loczki, których tak bardzo nienawidził i z uporem prostował je każdego rana. Alabastrowa skóra pokryła się krwiakami, a rumieńce nie zniknęły. Lekko rozchylone wargi wyglądały tak bardzo zachęcająco, że Way musiał się powstrzymać, by nie rzucić się na niego drugi raz. Dlaczego Michael musiał być taki piękny? Wręcz idealny? Tak… pociągający.

Zaciągnął się, rechocząc. Pożądał własnego brata. To było cholernie niezrozumiałe, ale od dawna ciągnęło go do niego. I właśnie z tego powodu postanowił, że będzie go nienawidził. Odpychał. Nie mógł z nim wytrzymać, wiedząc, że jego pragnienia są zupełnie irracjonalne i perwersyjne. Dlatego najlepiej byłoby dla młodego, gdyby trzymał się z dala od niego. Przeczuwał, że gdy będzie miłym, kochanym braciszkiem to coś mu zrobi. Bez jego zgody. A tego nie chciał.

Jednak tego dnia… po prostu wiedział, że musi. Jakby własna podświadomość wysyłała mu sygnał, by go przeleciał. Czuł, że nie tylko on tego chce. I doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że miał rację.

Wracał z pogrzebu matki, wlokąc się noga za nogą. Zanurkował do kieszeni płaszcza, wyciągając z niej fiolkę Xanaxu. Zanucił wesołą piosenkę, wysypując tabletki na otwartą dłoń. Już szykował się, by je połknąć, gdy nagle ktoś złapał go za rękę.

- Chodźmy do mnie, proszę – pisnął. Nie wiedząc czemu, przystał na propozycję Mikey’ego. A potem… potoczyło się tak, jak się potoczyło.

Opuścił głowę, czując się winnym tej zaistniałej sytuacji. Nie chce go zostawić, ale musi. Jeżeli zostanie z nim, to nigdy się nie ujawnią. Zawsze będą przeciwko całemu światu, a nienawistni ludzie będą ich szykanować. Zaklął głośno, podchodząc do posłania. Odgarnął z jego delikatnej twarzyczki pasmo włosów i szepnął:

- Pozwól mi ciebie kochać. 

*My Chemical Romance - Thank You For The Venom. 

Eeee, więc to by było na tyle. Mam nadzieję, że się podobało i, że nie było zbyt wielu powtórzeń (ach, i po co ja się oszukuję?). To do następnego razu!

xoxo